~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
基因的普罗米修斯
Ἡ Προμηθεία τῶν Γενεῶν
第一幕·童年与志向
Πρῶτον Ἐπεισόδιον
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
------------
序幕·Πρόλογος
岭南之南，稻浪翻如海，晨雾微白。
ἐν νότῳ χώρᾳ, κύματα σταχύων λευκὰ ὥσπερ θάλασσα.
一童子坐于破书之前，灯火摇曳。
παιδίον μικρὸν καθήμενον, φῶς λύχνου παλλόμενον.
其母缝衣，其父教字，家贫而志不屈。
μήτηρ ῥάπτει, πατὴρ διδάσκει, πενία μὲν, ἀλλ᾽ ἀρετὴ μεγάλη.
他问：“何为生命？”
ἐπηρώτα· “τί ἐστιν ὁ βίος;”
父答曰：“天命也。”
ὁ πατὴρ ἔφη· “μοῖρα ἐστίν.”
而童子心中震动，如电闪于胸。
ἀλλ᾽ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐσείσθη, ὥσπερ ἀστραπὴ ἐν στέρνῳ.
——若命可定，何以学问存？
εἰ μοῖρα δεδέσθω, τί δεῖ ἐπιστήμην;
------------
合唱进歌·Πάροδος
科学之子，将启其路。
ὦ τέκνον ἐπιστήμης, ὁδὸν ἀνοίγεις.
星辰为师，大地为书。
ἄστρα διδάσκαλοι, γαῖα βίβλος.
凡欲窥天者，先须破身。
ὃς θέλει ἰδεῖν θεούς, δεῖ αὐτὸν πάσχειν.
凡欲改命者，先须偿命。
ὃς ἀλλάσσει Μοίραν, ὀφείλει θάνατον.
------------
第一场·启志（Πρῶτον Σκηνή）
少年贺建奎立于讲堂前，心如火燃。
ὁ νεανίας Ἡ Τζιενκουί ἕστηκεν, καρδία φλέγει.
师长曰：“汝求何道？”
ὁ διδάσκαλος λέγει· “τίνα ὁδὸν ζητεῖς;”
贺曰：“求治疾之法，使人无痛。”
λέγει· “ζητῶ λύσιν νόσου, ἵνα ἄνθρωποι μὴ ἀλγῶσιν.”
师曰：“此乃天域之业，非人所侵。”
ὁ διδάσκαλος· “θεῶν ἔργον ἐστίν, μὴ τολμᾷς.”
贺笑曰：“若天不仁，人当自仁。”
καὶ ἐγέλασε· “εἰ θεοὶ ἄσπλαγχνοι, ἄνθρωπος εἴη ἐλεήμων.”
师默然。风过，纸页自翻。
σιγὴ· πνεῦμα ἤχησε, καὶ φύλλον ἐκινήθη.
------------
第二场·异国之路（Δεύτερον Σκηνή）
彼远行于海，赴西方之学。
ἔπλευσεν ἐπὶ πόντον, ἐπὶ δύσιν σοφίας.
初冬之雪，覆其发；夜灯如星。
χιὼν πρῶτος ἐπ᾽ αὐτοῦ, καὶ λύχνος ὡς ἀστήρ.
实验室寂静，唯心跳与嗡鸣。
ἡσυχία μέγα· μόνον καρδία καὶ ἦχος μηχανῆς.
他以显微镜观基因之舞，如星河旋转。
διᾶν βλέπει γονίδια ὥσπερ γαλαξίας ἐν κινήσει.
“若可剪其丝，即可剪其苦。”
“ἐὰν τέμνω τὴν κλωστὴν, τέμνω τὸν πόνον.”
于是心生一念，世将因此而变。
ἐν τῇ καρδίᾳ ἔσπειρε λόγον· ἀλλαγή τοῦ κόσμου.
------------
合唱间歌·Στάσιμον Αʹ
凡人远行，求知如求火。
ὁ ἄνθρωπος πορεύεται, πῦρ ζητεῖ.
火能照明，亦能焚身。
τὸ πῦρ φωτίζει καὶ κατακαίει.
智者与愚者，一线而分。
σοφὸς καὶ μωρὸς, ὅριον λεπτόν.
命运静观，不语，只待时机。
ἡ Μοῖρα βλέπει, σιωπᾷ, καὶ προσμένει.
------------
第三场·归国（Τρίτον Σκηνή）
他立于南方实验室，灯光似昼。
ἕστηκεν ἐν ἐργαστηρίῳ, φῶς ὡς ἡμέρα.
学生环绕，皆呼“老师！”
μαθηταὶ περιέχουσιν, λέγοντες· “διδάσκαλε!”
他微笑，手中试管闪烁微蓝。
μειδιάσας, ἐν χερσὶ φιαλὴ κυανίζουσα.
“此中有钥，可开人类之门。”
“ἐνταῦθα κλείς, πύλας ἀνθρώπων ἀνοίγει.”
“吾将剪病而留生，取暗而予光。”
“νόσον τέμνω, βίον σώζω· σκότος λαμβάνω, φῶς δίδωμι.”
------------
合唱终歌·Ἔξοδος
火光未燃，天已闻其香。
πῦρ οὔπω ἐκαίετο, ἀλλ᾽ οὐρανὸς ᾐσθάνθη.
凡伟业起于仁心，常终于孤途。
τὰ μεγάλα ἔργα ἀπὸ καρδίας ἀρχόμενα, ἐν ἐρημίᾳ τελευτῶσιν.
命运之轮转矣，声未闻，祸已至。
ὁ τροχὸς τῆς Μοίρας ἐκινήθη, ἄφθογγος ἀλλ᾽ ἐπικίνδυνος.
幕垂如夜，光息如梦。
καταπίπτει ἡ σκηνή, σβέννυται τὸ φῶς, ὥσπερ ὄναρ.
基因的普罗米修斯
Ἡ Προμηθεία τῶν Γενεῶν
第一幕·童年与志向
Πρῶτον Ἐπεισόδιον
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
------------
序幕·Πρόλογος
岭南之南，稻浪翻如海，晨雾微白。
ἐν νότῳ χώρᾳ, κύματα σταχύων λευκὰ ὥσπερ θάλασσα.
一童子坐于破书之前，灯火摇曳。
παιδίον μικρὸν καθήμενον, φῶς λύχνου παλλόμενον.
其母缝衣，其父教字，家贫而志不屈。
μήτηρ ῥάπτει, πατὴρ διδάσκει, πενία μὲν, ἀλλ᾽ ἀρετὴ μεγάλη.
他问：“何为生命？”
ἐπηρώτα· “τί ἐστιν ὁ βίος;”
父答曰：“天命也。”
ὁ πατὴρ ἔφη· “μοῖρα ἐστίν.”
而童子心中震动，如电闪于胸。
ἀλλ᾽ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐσείσθη, ὥσπερ ἀστραπὴ ἐν στέρνῳ.
——若命可定，何以学问存？
εἰ μοῖρα δεδέσθω, τί δεῖ ἐπιστήμην;
------------
合唱进歌·Πάροδος
科学之子，将启其路。
ὦ τέκνον ἐπιστήμης, ὁδὸν ἀνοίγεις.
星辰为师，大地为书。
ἄστρα διδάσκαλοι, γαῖα βίβλος.
凡欲窥天者，先须破身。
ὃς θέλει ἰδεῖν θεούς, δεῖ αὐτὸν πάσχειν.
凡欲改命者，先须偿命。
ὃς ἀλλάσσει Μοίραν, ὀφείλει θάνατον.
------------
第一场·启志（Πρῶτον Σκηνή）
少年贺建奎立于讲堂前，心如火燃。
ὁ νεανίας Ἡ Τζιενκουί ἕστηκεν, καρδία φλέγει.
师长曰：“汝求何道？”
ὁ διδάσκαλος λέγει· “τίνα ὁδὸν ζητεῖς;”
贺曰：“求治疾之法，使人无痛。”
λέγει· “ζητῶ λύσιν νόσου, ἵνα ἄνθρωποι μὴ ἀλγῶσιν.”
师曰：“此乃天域之业，非人所侵。”
ὁ διδάσκαλος· “θεῶν ἔργον ἐστίν, μὴ τολμᾷς.”
贺笑曰：“若天不仁，人当自仁。”
καὶ ἐγέλασε· “εἰ θεοὶ ἄσπλαγχνοι, ἄνθρωπος εἴη ἐλεήμων.”
师默然。风过，纸页自翻。
σιγὴ· πνεῦμα ἤχησε, καὶ φύλλον ἐκινήθη.
------------
第二场·异国之路（Δεύτερον Σκηνή）
彼远行于海，赴西方之学。
ἔπλευσεν ἐπὶ πόντον, ἐπὶ δύσιν σοφίας.
初冬之雪，覆其发；夜灯如星。
χιὼν πρῶτος ἐπ᾽ αὐτοῦ, καὶ λύχνος ὡς ἀστήρ.
实验室寂静，唯心跳与嗡鸣。
ἡσυχία μέγα· μόνον καρδία καὶ ἦχος μηχανῆς.
他以显微镜观基因之舞，如星河旋转。
διᾶν βλέπει γονίδια ὥσπερ γαλαξίας ἐν κινήσει.
“若可剪其丝，即可剪其苦。”
“ἐὰν τέμνω τὴν κλωστὴν, τέμνω τὸν πόνον.”
于是心生一念，世将因此而变。
ἐν τῇ καρδίᾳ ἔσπειρε λόγον· ἀλλαγή τοῦ κόσμου.
------------
合唱间歌·Στάσιμον Αʹ
凡人远行，求知如求火。
ὁ ἄνθρωπος πορεύεται, πῦρ ζητεῖ.
火能照明，亦能焚身。
τὸ πῦρ φωτίζει καὶ κατακαίει.
智者与愚者，一线而分。
σοφὸς καὶ μωρὸς, ὅριον λεπτόν.
命运静观，不语，只待时机。
ἡ Μοῖρα βλέπει, σιωπᾷ, καὶ προσμένει.
------------
第三场·归国（Τρίτον Σκηνή）
他立于南方实验室，灯光似昼。
ἕστηκεν ἐν ἐργαστηρίῳ, φῶς ὡς ἡμέρα.
学生环绕，皆呼“老师！”
μαθηταὶ περιέχουσιν, λέγοντες· “διδάσκαλε!”
他微笑，手中试管闪烁微蓝。
μειδιάσας, ἐν χερσὶ φιαλὴ κυανίζουσα.
“此中有钥，可开人类之门。”
“ἐνταῦθα κλείς, πύλας ἀνθρώπων ἀνοίγει.”
“吾将剪病而留生，取暗而予光。”
“νόσον τέμνω, βίον σώζω· σκότος λαμβάνω, φῶς δίδωμι.”
------------
合唱终歌·Ἔξοδος
火光未燃，天已闻其香。
πῦρ οὔπω ἐκαίετο, ἀλλ᾽ οὐρανὸς ᾐσθάνθη.
凡伟业起于仁心，常终于孤途。
τὰ μεγάλα ἔργα ἀπὸ καρδίας ἀρχόμενα, ἐν ἐρημίᾳ τελευτῶσιν.
命运之轮转矣，声未闻，祸已至。
ὁ τροχὸς τῆς Μοίρας ἐκινήθη, ἄφθογγος ἀλλ᾽ ἐπικίνδυνος.
幕垂如夜，光息如梦。
καταπίπτει ἡ σκηνή, σβέννυται τὸ φῶς, ὥσπερ ὄναρ.
